“Tijdens mijn opleiding werd ik drie dagen achter elkaar gecupt. Daarna ben ik een week ziek geweest. En ik was… blij.”

In de winter merk ik dat ik me terugtrek.

Meer naar binnen. Meer naar mijn lijf. Meer voelen. Minder ruis van buiten. Alsof mijn lichaam me elk jaar opnieuw uitnodigt om te vertragen en te luisteren.

En tegelijk gebeurt er iets anders. Ik merk dat er boosheid opkomt. Richting de buitenwereld. Richting hoe we als maatschappij omgaan met ziek-zijn, ongemak en herstel.

Niet omdat ik boos ben op mensen. Maar omdat ik steeds weer zie hoe ver we als mens soms van ons lichaam en van de natuur zijn afgedreven.

Wat me raakt, is hoe ziek-zijn vaak wordt gezien als iets dat zo snel mogelijk weg moet. Iets wat gefixt moet worden. Iets wat niet goed is of fout gaat.

Terwijl ik het juist zo vaak zie als een proces van genezing. Van heling. Van loslaten.

Het lichaam is geen machine die stuk gaat! Het lichaam is een intelligent systeem dat constant probeert balans te herstellen.

En ja… dat proces voelt lang niet altijd prettig.

Dat zie ik ook terug bij cupping.

Na een behandeling kunnen mensen zich moe voelen. Griepachtig. Onrustig. Zwaar in het lijf. Soms zelfs een beetje ‘bleh’. En, heel begrijpelijk, ontstaat dan twijfel:

Hoort dit er wel bij? Is dit wel goed? Moet dit niet juist meteen beter voelen?

Maar JUIST die reacties zijn signalen dat het lichaam aan het opruimen is. Dat het processen in beweging zet die misschien AL JAREN vastzaten.

Het lichaam doet niet zomaar iets. Het reageert doelgericht. Precies afgestemd op wat er op dat moment verwerkt of geheeld mag worden.

Ik weet dit niet alleen vanuit mijn werk, maar ook vanuit mijn eigen ervaring.

Tijdens mijn opleiding tot transformational cupper oefenden we meerdere dagen achter elkaar op elkaar. Mijn lichaam had nog nooit cupping ervaren. Na drie middagen cuppen ben ik vervolgens een hele week ziek geweest.

Ik had hevige krampen in mijn benen. Steken ook. Ik kon amper lopen. Mijn lijf voelde zwaar en grieperig.

En toch voelde ik tegelijkertijd iets anders: verwondering.

Ik was nieuwsgierig. Onderzoekend. Ik luisterde van uur tot uur naar wat er in mijn lichaam gebeurde. Zo boeiend. Elke sensatie vertelde een verhaal. En ergens wist ik diep van binnen: dit proces heeft een begin… en dus ook een einde.

Mijn lichaam was niet tegen mij aan het werken. Mijn lichaam was vóór mij aan het werken.

Wat mij soms verdrietig maakt, is dat veel mensen nooit hebben geleerd om zo naar hun lichaam te kijken. Dat we zijn opgegroeid met het idee dat ongemak gevaar of angst betekent. Dat we lichaamssensaties wantrouwen in plaats van onderzoeken.

Terwijl de natuur ons iets anders laat zien.

ALLES in de natuur kent fases. Groei, verval, rust, herstel. De winter is geen fout in het jaar. Het is een noodzakelijke fase waarin systemen herstellen en energie opnieuw wordt opgebouwd.

Ons lichaam werkt niet anders.

Wat als ziek-zijn niet betekent dat je lichaam faalt…maar dat het lichaam juist bezig is om te herstellen?

Wat als symptomen geen vijand zijn…maar een taal?

Wat als gezondheid niet iets is wat we controleren…maar iets waar we weer mee leren samenwerken?

Ik merk nu dat mijn boosheid eigenlijk voortkomt uit iets heel anders.

Uit liefde voor het lichaam. Uit eerbied voor hoe ongelofelijk intelligent en zelfherstellend het menselijk systeem is. En misschien ook uit het verlangen dat meer mensen weer vertrouwen leren voelen in hun eigen natuur.

Niet door alles weg te drukken. Niet te durven ziekmelden. Maar door te leren luisteren. Luister naar waar je lijf om vraagt.

Je hoeft niet alles wat je voelt meteen te begrijpen. Ja mag soms alleen maar aanwezig zijn bij wat je lichaam probeert te vertellen.

Daar begint vaak al de heling.